TENNIS.com sprak met de voormalige gouden medaillewinnaar om de komende Spelen te bespreken, evenals zijn Olympische herinneringen, waaronder de ontmoeting met LeBron James en Kobe Bryant.
racketbal spelen
WIMBLEDON - Alle ogen waren gericht op de prijs op Wimbledon, maar er was ook veel olympisch gepraat, vooral nadat de inschrijvingen voor het enkelspel en het dubbelspel officieel waren onthuld op SW19.
TENNIS.com sprak met Bob Bryan, de Olympische tenniscoach voor heren en Davis Cup-kapitein, om de komende Clay-spelen op Roland Garros te bespreken, evenals zijn Olympische herinneringen, waaronder de ontmoeting met LeBron James en Kobe Bryant.
Taylor Fritz en Tommy Paul gingen voorop bij de mannen in het enkelspel, waarbij zowel Ben Shelton als Frances Tiafoe besloten de Olympische Spelen te missen.
Bryan won goud en brons in het dubbelspel in zijn Olympische carrière – respectievelijk in 2012 op Wimbledon en 2008 in Peking – samen met tweelingbroer Mike. Dat kwam na de teleurstelling van een verlies in de kwartfinale in Athene in 2004 tegen de uiteindelijke gouden medaillewinnaars Fernando Gonzalez en Nicolas Massu.
De VS wonnen in 2021 geen medaille in het hete en vochtige Tokio, nadat ze er in 2016 drie hadden gewonnen in Rio.
Hier is onze vraag-en-antwoordsessie met Bryan, aangepast voor beknoptheid en duidelijkheid.
Bob en Team USA vielen vorig jaar in de Davis Cup Finals ten prooi aan Nederland.
© Getty Images 2023
Bob, deelname is een cruciaal aspect van de Olympische Spelen. Maar het winnen van zilverwerk is vermoedelijk ook een doel. Wat zijn deze keer de doelen na wat er in Tokio is gebeurd?
Als aanvoerder van het team ben ik er alleen op gericht de jongens klaar te maken om hun best te doen en te proberen voor de VS te presteren en een medaille te winnen. Uiteraard weten we dat het een uitdaging is. Het is rode klei. We hebben een paar Californiërs in het team. Ik ben daar opgegroeid op het hardcourt. Ik heb nooit op klei gespeeld totdat ik bij de profs zat. Ik weet dus uiteraard dat dit misschien niet ieders favoriete ondergrond is, maar onze jongens zijn op alles gevaarlijk. Ze zijn ervaren. Het zijn geen jonge jongens meer.
Ze hebben de gravelseizoenen vele malen gedaan. Ze hebben enorme overwinningen behaald op heel veel topspelers, dus het draait allemaal om het op het juiste moment samenbrengen. Ik denk dat het een magische sfeer gaat worden die speciale prestaties bij spelers naar boven zal brengen. Ik denk dat je óf de gelegenheid aangrijpt, óf dat je onder de druk bezwijkt. Al onze jongens zijn gamers.
Welke boodschap geef je aan de spelers?
Ik zou zeggen: geniet ervan, geniet ervan. Ik denk dat Mike en ik die eerste keer in Athene verlamd waren door de hoge verwachtingen. En we vertrokken daar verwoest. We hebben niet zoveel van de ervaring genoten als we hadden kunnen doen. We hadden oogkleppen op. Ik zou zeggen: doe de oogkleppen af en ontmoet alle andere atleten. Luister naar hun verhalen en doe aan pinhandel, wat een heel leuk onderdeel van de Spelen is. Ik denk dat deze spelers deze ervaring de rest van hun leven zullen herinneren. Ik zou zeggen dat 95% van de atleten er niet is om een medaille te winnen. Ze vinden het zo leuk om daar te zijn, dus het is een heel vreugdevolle omgeving. Ik weet dat veel jongens in het dorp willen blijven en gewoon echt van de hele ervaring willen genieten.
Cilic versus Federer in één duel
Bekijk dit bericht op Instagram
Vraag: Zullen ze in het dorp of in een hotel verblijven?
A: We hebben de mogelijkheid om in een mooi hotel te verblijven en misschien doen sommige oudere spelers dat misschien alleen maar om beter te kunnen slapen. En ik weet dat ons evenement de dag na de openingsceremonie begint, dus dat is ook iets om over na te denken. De openingsceremonie is behoorlijk fysiek. Je staat het grootste deel van de dag op de been. Dus we zullen zien wie besluit daaraan deel te nemen.
Het zal allemaal aan onze spelers liggen, aan hun keuze. Ik zal het iedereen afzonderlijk moeten vragen.
Vraag: Ben en Frances besloten Parijs over te slaan. Begrijp je dit, als voormalig speler,?
A: Ik ben niet geschokt door beslissingen van de spelers. Iedereen heeft zijn persoonlijke reis en individuele doelen voor het seizoen. En van hard naar klei, naar gras, naar klei naar hard, is voor iedereen een uitdaging. Als het jouw doel is om te pieken op de US Open, is dit misschien niet de meest ideale situatie voor jou. Dus ik steun en sta achter Ben en Frances, en ik begrijp waar ze vandaan komen. Maar voor de jongens die wel gaan, denk ik dat ze een geweldige tijd zullen hebben.
tennisracket voor gazon
Vraag: Hoe opgewonden ben je, aangezien het evenement nog maar een paar weken duurt?
A: Er gaat niets boven de Olympische energie. De Olympische Spelen waren voor Mike en ik een groot deel van onze carrière. Het stond heel hoog op de doelenlijst en was een van de redenen waarom we ons op het dubbelspel concentreerden. We hebben een aantal ongelooflijke verhalen over onze Olympische ervaringen en die gouden medaille is nog steeds de trofee die iedereen wil vasthouden als ze naar het huis komen. Ik ben dus blij om weer een andere rol te spelen en het team op elke mogelijke manier te helpen, en ik ben blij dat Mike ook meegaat.
tennis voorbij
Maar ik ben gewoon enthousiast over de kans om de spelers te helpen en ik hou echt van de jongens die in het team zitten. Ik geloof erin en denk dat we een aantal grote kansen hebben om wat hardware voor de VS te winnen.
Bekijk dit bericht op Instagram
Wat zijn enkele van die verhalen en herinneringen?
Voor het eerst rondlopen in het Olympisch Stadion in Athene, schouder aan schouder met Martina Navratilova. En we giechelen allebei net als schoolkinderen. Ik had mijn camcorder en ging toen in Peking naar een soort pep-rally met twee presidenten, waar ik Kobe Bryant en LeBron James ontmoette. Alleen al het feit dat we zo groots waren, was inspirerend, en het was een vooruitgang in ons Olympische succes.
We waren grote favorieten in Athene en kwamen een ronde tekort. We waren zogenaamd een schoen-in voor goud en kwamen met liefdesverdriet. Maar gedurende die tijd hadden we de kans om Michael Phelps zijn eerste gouden medaille te zien winnen, wat echt gaaf was. Maar we vertrokken daar met een beetje een zure smaak in de mond. Toen ging ik naar Peking en pakte brons, wat erg emotioneel was, want als je bij tennis verliest, ga je meestal naar huis. Deze keer moet je de veters strikken, je opnieuw concentreren en proberen iets mee naar huis te nemen en het medailleaantal op te voeren. We wonnen een dramatische wedstrijd tegen een Frans team dat ons had verslagen in de finale van Wimbledon [noot van de redactie: Arnaud Clement en Michael Llodra]. En er was veel geschiedenis met die jongens.
Onze coach, David Macpherson, wordt nooit emotioneel, maar hij was emotioneel nadat we die hadden gewonnen. We glimlachten van oor tot oor op het podium en de hele weg naar huis. En toen we thuiskwamen, zeiden de fans: ‘Wat is er gebeurd? Waarom heb je het goud niet mee naar huis genomen? Michael Phelps won er twaalf (lacht). Wat is er met jullie aan de hand?’ Het ging van de voorkant van de prijzenkast naar de keukenla, en toen moesten we onze blik verleggen naar Londen. Dat winnen was echt het hoogtepunt van onze carrière en dat gevoel droeg ons nog een paar jaar op het veld, alleen maar omdat we zo gelukkig waren. Elke vorm van tegenslag op het veld, tijdens een pauze, was geen probleem. En we hadden onze grootste run.
We wonnen het goud en daarna wonnen we de US Open, Australian Open, French en Wimbledon. En het werd allemaal gevoed door het vertrouwen en het geweldige gevoel dat je kreeg toen je hier in Londen op het podium stond.
