Die emotie en energie voelde nieuw toen Rafa het op 18-jarige leeftijd liet zien, en het voelt vandaag net zo nieuw als we het zien van zijn landgenoot Carlos Alcaraz.
Terwijl de 36-jarige Rafael Nadal zich voorbereidt op wat misschien wel zijn laatste swing is op de gravelbanen van Europa, kijken we terug op de 10 wedstrijden die hem tot de onbetwiste King of Clay hebben gemaakt.
paddle-tafeltennis
WEDSTRIJD 2: Davis Cup 2004, finale: Nadal d. Andy Roddick, 6-7 (6), 6-2, 7-6 (6), 6-2
Ik denk dat je het hebt of niet, ongeacht je leeftijd.
Wat toen nieuw aanvoelde bij Nadal was (1) zijn expressiviteit en (2) zijn vermogen om dingen te maken die maar weinig mensen eerder hadden geprobeerd te maken.
© Cynthia Lum/WireImage.com
Na een afstand van 19 jaar lijkt een overwinning van Nadal op Roddick op rode gravel, in Spanje, misschien niet een resultaat om te herdenken. In plaats daarvan lijkt het misschien een gegeven. Maar zo voelde het op dat moment niet - of in ieder geval totdat deze rauwe viersetter voorbij was.
Nadal had op 18-jarige leeftijd zijn vaardigheid op gravel getoond door een titel te winnen in Sopot, Polen. Hij had laten zien dat hij in staat was om toptegenstanders te verslaan, waaronder Roger Federer. Hij had een talent getoond om voor de gelegenheid in de Davis Cup te komen, nadat hij dat jaar twee keer de beslissende wedstrijd voor Spanje had gewonnen. Maar hij had nog nooit op een podium gestaan zoals dit – dat had niemand in de tenniswereld. Meer dan 27.000 mensen waren in het Olympisch Stadion in Sevilla voor de finale, een record aller tijden voor een gesanctioneerd evenement. Dat is tweederde van de bevolking van Manacor, de geboorteplaats van Nadal.
Misschien nog belangrijker, Rafa had Roddick nog nooit verslagen. Bij hun enige eerdere ontmoeting, drie maanden eerder op de US Open, had de Amerikaan de Spanjaard in twee sets, de eerste in love, omver gerold in een nachtelijke wedstrijd in het Arthur Ashe Stadium. Niet dat iemand zo verrast was. Roddick was twee maanden eerder titelverdediger en tweede op Wimbledon, terwijl Nadal nog herstellende was van een voetblessure.
Rafa en Carlos Moya gaan ver terug - en zijn altijd eerlijk tegen elkaar geweest.
© Cynthia Lum/WireImage.com
In december was Nadal echter goed genoeg hersteld en raakte hij de bal zo fel in de training dat de Spaanse aanvoerder Jordi Arrese besloot om Juan Carlos Ferrero, de kampioen van de French Open van vorig jaar, in het voordeel van de tiener te plaatsen. De verhuizing was controversieel. Zelfs Rafa, die had verwacht dat weekend voornamelijk als cheerleader te zullen dienen, wist niet zeker of hij het wel leuk zou vinden. Omdat hij niet zeker wist of hij boven een oudere en meer ervaren teamgenoot zou staan, vroeg hij zijn vriend Moya: 'Zou je je niet meer op je gemak voelen als Juan Carlos zou spelen?'
Moya had er niets van. Hij sneed Nadal af met een gedenkwaardig antwoord.
'Ik herinner me zijn woorden nog precies', zei Nadal later over Moya's reactie.
“Wees geen sukkel. Ga je gang en speel.”
Nadal volgde het botte advies van Moya op - wat kon hij anders doen? - en liep de baan op 'zo gemotiveerd als ik ooit was geweest, volledig bewust dat dit de grootste wedstrijd van mijn jonge leven was.'
Toch zag de beslissing van Ferrero er niet minder controversieel uit toen Nadal de eerste set verloor van Roddick in een tiebreak. Maar geleidelijk, door pure maniakale inspanning, begon Rafa de rally's en de score in zijn voordeel te werken. Zijn service was nog geen wapen, maar zijn forehand, zijn dropshot, zijn passes en vooral zijn grenzeloze energie waren dat zeker wel. Hij gaf een nieuwe betekenis aan de term 'over het hele veld' en had aan het einde van de derde set 60 winnaars.
'Ik speelde puur instinctief, bijna zonder erbij stil te staan', zei Nadal. 'Nooit heeft een menigte meer achter me gestaan, daarvoor of daarna.'
Het enige wat nog te bewijzen was, was of hij kon sluiten. Roddick duwde hem hard en had een setpunt op 6-5 in de tiebreak van de derde set, wat hem twee sets tegen één zou hebben opgeleverd. Maar Rafa redde het met een dapper dropshot en joeg de energie van het publiek - waarvan hij het grootste deel zelf had opgewekt - naar de overwinning.
'Ik kwam net iemand tegen die te goed speelde', zei Roddick. “Af en toe komen er mensen langs en het zijn grote spelers.
'Ik denk dat je het hebt of niet, ongeacht je leeftijd.'
Wat Rafa betreft, hij gaf de fans de eer dat ze hem na de eerste set hadden opgetild en zag de overwinning als een beloning voor het werk dat hij had verzet na zijn blessure.
'Ik heb een zwaar jaar gehad', zei hij, 'en ik denk dat ik deze overwinning echt verdien.'
Afmetingen tennisracket
Daviscup, 2004.
— Internationaal Tenniskanaal (@TennisChanneli) 25 november 2021
Slechts 18 en gerangschikt 51 in de wereld, @Rafael Nadal nam het op tegen nummer 2 van de wereld @andyroddick in de finale. Roddick had Nadal maanden eerder verslagen op de US Open. Maar op rode klei in Sevilla had Nadal andere plannen...
Kijk op ons 24/7 kanaal 👉 https://t.co/QkMHMBNrZ4 pic.twitter.com/wat4Dk0Rbx
In dit stadium van de Rafa-evolutie had het mouwloze shirt zijn intrede gedaan, maar hij moest nog al zijn pre-serve spiertrekkingen en tics ontwikkelen. Hij liep vrijwel naar de lijn, stuiterde de bal en serveerde.
Wat toen nieuw aanvoelde bij Nadal was (1) zijn expressiviteit en (2) zijn vermogen om dingen te maken die maar weinig mensen eerder hadden geprobeerd te maken. In de ESPN-stand die dag geeft Mal Washington commentaar op hoeveel emotie Rafa al toont bij 3-1 in de eerste set; het is het equivalent van wat de meeste jongens in die tijd lieten zien als ze een set, een wedstrijd of een Slam wonnen.
Kort daarna klinkt de commentaarpartner van Washington, Cliff Drysdale, weggeblazen als Rafa van achter de basislijn helemaal naar het net rent om een Roddick drop-volley op te sporen. 'Ho, hij is bij die gekomen!' Drysdale huilt van ongeloof.
Die emotie en energie voelde nieuw toen Rafa het op 18-jarige leeftijd liet zien, en het voelt vandaag net zo nieuw als we het zien van zijn landgenoot Carlos Alcaraz. Wat het tijdperk ook is, de jeugd blijft verrassen en verbazen. Als van een wedstrijd kan worden gezegd dat het een lanceerplatform voor een carrière is, dan is het deze wel.
