“Deze is totaal anders vanwege het team dat we om ons heen hebben”, zegt Dabrowski, “vanwege het werk dat we samen hebben verzet.”
Het is dinsdagavond in Cancun, vijf dagen voor de start van de WTA Finals. De Mexicaanse hoofdstad werd begin september aangekondigd als gastheer voor het seizoensafsluitende kampioenschap van de tour, en dubbelpartners Erin Routliffe en Gabriela Dabrowski landden daar een paar uur geleden. Ze zijn enthousiast om te beginnen met oefenen.
Rond dezelfde tijd als die aankondiging wonnen Routliffe en Dabrowski de US Open - pas in hun vierde toernooi samen als dubbelpartners. Misschien nog opmerkelijker was dat het de eerste keer in de geschiedenis van het vrouwentennis was dat twee spelers een Grand Slam-dubbeltitel wonnen zonder ooit de Top 100 in het enkelspel te hebben gekraakt. Dabrowski heeft nummer 164, Routliffe 582 bereikt.
In Flushing Meadows deed dat er allemaal niet toe.
“Het allerbelangrijkste is de manier waarop we met elkaar communiceren”, zegt Routliffe. “We hebben over alles een open dialoog.”
Volgens de coach van Routliffe, Bruce Lipka: “Elke persoon moet de ander onbetwiste loyaliteit schenken. Het kan niets anders zijn dan de next point-mentaliteit.”
Door een zeer onwaarschijnlijke samenloop van omstandigheden stonden Routliffe en Dabrowski samen op de US Open. Ze bloeiden snel.
© Corbis via Getty Images
Ze zijn allemaal op heel verschillende manieren in deze fase van hun carrière terechtgekomen.
“Ik heb het gevoel dat ik al werk sinds mijn negende”, zegt de 31-jarige Dabrowski. “Voor mij werd tennis heel snel superintensief. Mijn ouders hebben alles gedaan wat ze konden voor mijn tennis. Ik ben daar ongelooflijk dankbaar voor.”
Tennisschoenen met verlichting aan de onderkant
Dabrowski was een topjunior in haar geboorteland Canada, gerekruteerd door scholen als Baylor en werd in plaats daarvan prof. Hoogtepunten uit haar carrière zijn onder meer een paar majors in het gemengd dubbelspel, het behalen van de titel op Roland Garros met Rohan Bopanna in 2017 en een jaar later het winnen van de Australian Open samen met Mate Pavic.
Tennisrokken van 14 inch
Routliffe, 28, werd geboren in Nieuw-Zeeland tijdens een zeiltocht van haar ouders. Enkele jaren later keerde het gezin terug naar hun geboorteland Canada, waar ze opgroeide (hoewel Routliffe momenteel Nieuw-Zeeland vertegenwoordigt). Routliffe studeerde in 2017 af aan de Universiteit van Alabama met een graad in public relations, waarbij hij tweemaal de NCAA-dubbeltitel won met Maya Jansen.
Maar tegen de zomer van 2019 voelde Routliffe zich klaar met tennis, tot het punt waarop ze er volledig mee stopte en een baan aannam bij een zonnestudio vlakbij haar huis in Toronto. Maar terwijl Routliffe aan het bureau werkte en het ene bed na het andere opruimde, voelde ze al snel de drang om weer te concurreren.
“Ik wilde meer van mezelf geven”, zegt ze.
Begin 2020 keerde Routliffe terug naar tennis.
Deze zomer, na een frustrerend verlies in de openingsronde van het dubbelspel van Wimbledon, dacht Routliffe na over haar mogelijkheden. Zoals haar coach zich herinnert: “Ik zei tegen haar: ‘Als je er klaar voor bent, zal de partner komen opdagen.’”
Toen hij hoorde dat Dabrowski's samenwerking met Luisa Stefani was beëindigd na Roland Garros, stuurde Routliffe een sms naar Dabrowski met de vraag of ze zich wilde inzetten voor het zomerse hardcourtseizoen. Er volgde een gesprek van 90 minuten, waarin Dabrowski een reeks rigoureuze vragen stelde die alles bestreken, van dubbelspelfilosofie tot oefenroutines tot rituelen buiten het seizoen en coaching.
“Ik ben eigenlijk een type A-persoonlijkheid”, zegt Dabrowski (terwijl ze dit zegt, lacht Routliffe op de achtergrond). ‘Erin is meer een vrije geest.’
Maar de belangrijkste factor was dat de twee het volledig eens waren over de manier waarop ze het dubbelspel het beste konden spelen: als team het net aanvallen. Gezien het feit dat ze allebei prima volleyers zijn en dat deel van het veld buitengewoon goed kunnen bestrijken, was dit een logische match; Dabrowski is 1,80 meter lang, Routliffe tien centimeter groter.
“Onze nettospellen zijn echt goed”, zegt Dabrowski. “Dus als een van ons met een goede service of return komt, kunnen we de punten kort of klinisch houden. Dat kun je niet van andere teams zeggen.'
Soms wilde elke speler het overnemen.
© Getty-afbeeldingen
Deze volley-zware benadering staat in contrast met de zware nadruk op grondslagen die vaak te zien zijn in het hedendaagse dubbelspel, een stijl die in wezen een versie is van het enkelspel op een dubbelspelveld.
“Dus we hebben er veel aan gewerkt om een groter bereik aan vaardigheden op het net te krijgen”, zegt Lipka.
bekijk ufc 240 gratis online
Dit omvatte alles, van het agressiever aanvallen van tweede service-returns, het aanscherpen van hoeksalvo's en het bouwen van meer dynamische overheads. Dabrowski's coach, Dan Kiernan, was het ook grondig eens over de noodzaak om voortdurend druk uit te oefenen door vooruit te komen.
“Binnen tien seconden hadden Dan en ik contact”, zegt Lipka. “Net als ik is hij geobsedeerd door het bestuderen van film.”
Het allerbelangrijkste is de manier waarop we met elkaar communiceren. We hebben over alles een open dialoog. Erin Routliffe
In hun eerste twee toernooien verloren Montreal en Cincinnati, Dabrowski en Routliffe in de tweede ronde. Vlak voor de US Open, in Cleveland, wonnen ze twee wedstrijden, waaronder een overwinning op het beste team van de afgelopen jaren, Barbora Krejcikova en Katerina Siniakova. Maar een zwaar verlies in de halve finale – ‘een slechte prestatie’ in de woorden van Dabrowski – was schokkend.
New York bleek een schoolvoorbeeld van een moeizaam proces dat tot een bevredigend resultaat leidde. De twee oefenden uitgebreid, twee keer op vrije dagen, telkens wel 90 minuten. Het leven voor dubbelspelers is zo dat de toegang tot de speelvelden vaak verspreid is, waarbij vaak van de ene baan naar de andere moet worden gesprongen, evenals gedeelde ruimte met andere concurrenten.
“Je bent altijd in beweging en groovend”, zegt Lipka.
Al die samenwerking, dialoog en oefening wierpen grote vruchten af tijdens een zeer emotioneel kwartfinale-epos tegen het geheel linkse duo Taylor Townsend en 2021 US Open singles-finalist Leylah Fernandez. Gedurende bijna drie uur juichte een volgepakt publiek in het Louis Armstrong Stadium hun tegenstanders grondig toe.
“Dat was een van de moeilijkste dingen die we allemaal op de tennisbaan hebben meegemaakt”, zegt Routliffe. “De hele tijd voelde ik Gaby’s steun. Ook al hadden we die wedstrijd verloren, ik had het gevoel dat we het samen deden.”
Met een 2-7 achterstand in de tiebreak van de derde set wonnen Dabrowski en Routliffe acht van de volgende negen punten.
verpletterende badminton
De finale was de eerste keer dat Routliffe ooit in het Arthur Ashe Stadium deelnam.
'Spelen op Ashe is waar je je hele leven voor werkt', zegt ze. “Ik hield mezelf voor de gek door te denken dat ik geen Slam-finale speelde.”
Terwijl Dabrowski gemengde finales had gespeeld, had haar enige eerdere Slam-finale voor het damesdubbel in 2019 op Wimbledon plaatsgevonden, waar zij en Xu Yifan in twee sets hadden verloren van Barbora Strycova en Su-Wei Hsieh.
“Ik had er spijt van hoe ik daarmee omging”, zegt Dabrowski. “Deze heb ik beter afgehandeld.”
Hun tegenstanders waren de US Open-kampioenen van 2020, Vera Zvonareva en Laura Siegemund, een lastig duo dat consistentie combineerde met tactisch bedrog. Na het winnen van de eerste set in een tiebreak met 11-9 bereikten Dabrowski en Routliffe hun derde kampioenschapspunt op 3-5 in de tweede. Zoals het hele toernooi het geval was geweest, speelde het startteam agressief en stormde het net op om een fout eruit te halen.
Vlak na de overwinning zei Dabrowski: “Ik kan nu op een gegeven moment gelukkig met pensioen gaan. Dat is wat het voor mij betekent.” Routliffe zei: 'Ik ben gewoon een beetje in shock.'
Noch Dabrowski noch Routliffe konden geloven dat hun grote debuut eindigde met een grote overwinning.
© Corbis via Getty Images
tennisschoenen wassen in een bovenlader
Twee weken na de US Open bereikten Routliffe en Dabrowski de finale in Guadalajara. Plotseling waren ze in de strijd om de seizoenskampioenschappen.
Maar toen volgden opeenvolgende verliezen in de eerste ronde in Tokio en Peking. Van de twee ging naar Zhengzhou. Terwijl de resultaten van andere teams duidelijk werden, ontdekten Dabrowski en Routliffe dat een titelrun hen naar Cancun zou brengen. Ze wonnen drie wedstrijden om de finale te bereiken.
Routliffe zegt: “Ik was daar zenuwachtiger dan tijdens de US Open.”
Tegen Shuko Aoyoma en Ena Shibahara, een team in de Top 10, wonnen Dabrowski en Routliffe met 6-2, 6-4.
“Die week heeft veel over hun karakter onthuld”, zegt Lipka.
Bekijk dit bericht op Instagram
“In zekere zin heb ik het gevoel dat mijn carrière nog maar net begint”, zegt Routliffe over deze run. “Om te kunnen zeggen dat ik een Grand Slam-kampioen ben, is best wel gek.”
Dabrowski speelt haar vijfde WTA Finale, maar verder dan de groepsfase is ze nooit gekomen.
Aan de andere kant speelde ze ook nooit een major bij Routliffe vóór de US Open.
“Deze is totaal anders vanwege het team dat we om ons heen hebben”, zegt Dabrowski, “vanwege het werk dat we samen hebben verzet. Wat er ook gebeurt, we komen er samen doorheen.”
