Ik had onlangs een gesprek met een man over hoeveel spierversteviging sexy is bij een vrouw. Ik denk dat veel vrouwelijke atleten het erover eens zijn dat dit altijd een gevoelig onderwerp is. Als voormalig pro-tennisser heb ik mijn deel van lichaamsbeeldproblemen gehad, en Indiaas zijn heeft het er niet gemakkelijker op gemaakt (cue petite en super curvy Bollywood-actrices die sierlijk rond het tv-scherm steigeren). Ik heb het gevoel dat de maatschappij ons vertelt dat vrouwen met grote, sterke, gespierde lichaamsbouw niet sexy zijn. De meeste mannen die ik ken, vinden vrouwelijke fitnessmodellen onaantrekkelijk. Hoeveel spiertonus is sexy en op welk punt wordt het onaantrekkelijk?
Neha in 2008
Ik heb altijd een atletische bouw gehad. Als jonge tiener was ik slank en erg gespierd van alle uren op de tennisbaan. Ik voelde me fit en had veel vertrouwen. Toen ik ouder werd en begon met gewichtheffen, verbeterde het mijn voetsnelheid en het tempo waarmee ik de bal raakte drastisch. Op een gegeven moment in mijn carrière werd ik een beetje te groot. Ik had een paar extra kilo's bij me (serieus niet meer dan 5-10 pond) en had veel spiermassa. Ik vond het heerlijk om de bal zo hard te kunnen raken en zo sterk te zijn. Ik hield ervan om krachtig te zijn en het gaf me zoveel vertrouwen als vrouwelijke atleet. Maar als jonge vrouw voelde ik me vaak erg zelfbewust en unsexy, vooral in sociale situaties. Mijn vrienden zouden opmerkingen maken. Mijn uitgebreide familie zou me meteen vertellen dat ik dik en mannelijk was. Ik liep als een man. Een spijkerbroek kopen die bij mijn quadriceps en billen past, was altijd een onvruchtbare missie. Indiase blouses waren een nachtmerrie om te proberen mijn biceps in te knijpen. Ik zou nooit zo gracieus kunnen kijken en handelen als al die andere meisjes. Mijn schouders waren groot, mijn buikspieren waren gescheurd, mijn armen waren dik, mijn handen hadden lelijke eeltplekken en mijn benen puilden uit. Ik voelde me soms echt beschaamd. Gelukkig voelde ik me altijd een beetje vrouwelijker dan mijn zus, Shikha, die constant werd berispt omdat ze als een man liep.
Nu ik 27 ben, ben ik 5 jaar van het tour- en trainingsregime af en heb ik natuurlijk veel spiermassa verloren. Ik voel me zeker een stuk vrouwelijker dan vroeger, maar ik mis echt mijn kracht en kracht. Ik hou van mijn lichaam, maar wil me altijd strakker voelen. Ik kwijl over de armen van Michelle Obama en Serena Williams. Ik heb er nog steeds last van als ik naar India ga en vrienden/familie me vertellen dat je zoveel bent afgevallen, dat je vroeger zo dik was. Hun onwetendheid over het belang dat mijn spieren speelden in mijn tenniscarrière is zo irritant. Misschien is het hun gebrek aan waardering voor het werk dat ik heb gedaan om dat lichaam te creëren dat me stoort.
In mijn boek zijn vrouwelijke bodybuilders onaantrekkelijk, maar baan- en veldspelers zijn mooi. Ik vind ook vrouwen die 'mager dik' zijn, dat wil zeggen dun van aard en zonder enige spierdefinitie, erg onaantrekkelijk.
Veel vrouwen zoals Flo Jo, Serena Williams en Anna Watson zijn begonnen het idee te veranderen dat spieren bij een vrouw niet sexy zijn. Maar in welke mate? En hoe zit het met mannen? Is gebrek aan grote spiermassa onaantrekkelijk bij een man?
Wat denk je?
tennisbal voor schoudertherapie
Recente foto's van Neha:
Je kunt meer artikelen van Neha lezen op haar officiële website: nehauberoi.com
