De vurige Amerikaan op de vierde plaats heeft een nieuw evenwicht gevonden met coach Jared Jacobs, waardoor de finalist van de Australian Open van 2022 iemand is om naar te kijken in Flushing Meadows.
BEKIJK: Collins duwde Swiatek eerder deze zomer naar drie sets bij de Omnium Banque Nationale.
NEW YORK- “Er wordt zoveel verslag gedaan van momenten waarop we niet alles perfect krijgen”, besluit Danielle Collins. “Iedereen streeft ernaar het beste uit zichzelf te halen en een goed mens te zijn, maar vaak is het moeilijk als er zoveel negatieve energie naar je toe wordt geworpen, of als mensen zich fixeren op dingen die niet noodzakelijkerwijs een echte representatie van je karakter zijn. wie je bent als persoon.
“Helaas worden die positieve verhalen uiteindelijk niet belicht.”
Maak je geen zorgen, Daniëlle. Dit is een positief verhaal: over een van de grootste persoonlijkheden in het damestennis; over een atleet die verlangt naar evenwicht; over een vrouw die streeft naar zelfverbetering, maar weigert een spel boven haar eigen geluk te stellen.
De op drie na hoogst gerangschikte Amerikaan, voormalig Grand Slam-finaliste, wordt uitgeschakeld in haar achtste US Open-optreden, grotendeels als gevolg van selectieve planning die zowel over geestelijke als over lichamelijke gezondheid gaat.
“Ik houd van tennis, maar het zou een hele uitdaging zijn om de veeleisendere schema’s te spelen die sommige andere spelers spelen”, vertelt ze me na een overwinning op de Western & Southern Open. “Het zou moeilijk voor mij zijn om in de hoofdruimte en in de positieve mindset te zijn waarin ik verkeer als ik zoveel zou reizen en zoveel tijd buitenshuis zou doorbrengen. Ik weet wanneer ik een paar weken vrij moet nemen om gewoon te relaxen en tijd door te brengen met vrienden, familie en geliefden, en me niet zo veel op het tennis te concentreren.’
Ik voelde me echt mezelf op de baan en toonde veel positieve, uiterlijke emoties. Maar ik moest daar wel tijd aan besteden, want er was een periode waarin ik me wat somber voelde. Daniëlle Collins
Het kan moeilijk zijn om deze zen-benadering te verzoenen met Collins’ intense persoonlijkheid op het veld, en een tijdlang liet de voormalige nummer 7 van de wereld die kant haar carrière dicteren. Pas na een dubbele diagnose van reumatoïde artritis en endometriose werd Collins gedwongen haar vuisten te ontspannen. Dit seizoen speelde ze slechts één toernooi tussen Miami en Roland Garros; na een drukke zomer keert ze terug naar huis, naar haar vier honden (Quincy, Lola, Scout en Harper) – het is onwaarschijnlijk dat ze meer dan haar gemiddelde 17 evenementen zal spelen.
“Als ik meer toernooien zou spelen, zou ik misschien meer overwinningen kunnen behalen! Soms zou ik willen dat ik een van die tennismachines kon zijn die honderden wedstrijden speelt. Dat ben ik gewoon niet.
“Ik weet dat veel andere spelers zo gedreven en gemotiveerd zijn dat ze niet weten wanneer ze op de uitknop moeten drukken, en dat is iets waar ik nooit echt moeite mee heb gehad. Voor mij is de balans zo belangrijk.”
De taak om dat evenwicht te bewaren is de oude vriend, maar nieuwe coach Jared Jacobs, die Collins fulltime in Parijs aannam. Geïntroduceerd door wederzijdse vriendin Bethanie Mattek-Sands, keek de Penn grad vaak van ver naar Collins, een UVA-aluin, terwijl ze haar vurige houding op het veld bewonderde en advies sms'te na wedstrijden. Bij de US Open-swing speelt Collins het tennis waarmee ze afgelopen zomer nog in de Top 10 stond, en lijkt en klinkt ze meer op zichzelf terwijl ze wereldkampioen Iga Swiatek naar drie sets duwt bij de Omnium Banque Nationale.
Als Collins, met haar koninklijke houding en laadstokhouding, een koningin is, dan is Jacobs, die naast haar in Cincinnati op de grond ligt, haar dwaas – beter gezegd haar. Oneindig Is -er, haar aan het lachen maken en nadenken terwijl ze haar nog steeds de waarheid kan vertellen.
Wendy Williams documentaire online bekijken
Bekijk dit bericht op Instagram
“Ik denk dat de emotionele intensiteit waarmee ze moet spelen veel van haar vraagt, en dat ze wat vrije tijd nodig heeft om te decomprimeren en weer in de hoofdruimte te komen”, legt Jacobs uit, terwijl Collins instemmend knikt.
'Ik heb interesses en dingen die ik graag doe buiten tennis', voegt ze eraan toe. “Soms werkt het zo goed dat het me afleidt van het willen tennissen, tennissen, tennis altijd.'
Samen halen Collins en Jacobs het beste uit hun vrije tijd, waarbij ze zich overgeven aan gedeelde interesses in psychologie en filosofie, David James Duncan lezen en luisteren naar podcasts van Huberman Lab.
“We zouden een podcast moeten maken”, stelt Collins voor, die ook geniet van de boeken van Tish en Brandi Cyrus. Sorry dat we stoned zijn , “maar we zouden moeten leren hoe we er een moeten produceren, en al die audioapparatuur moeten aanschaffen. We kunnen nauwelijks foto's goed krijgen!
“We zouden eindigen en zeggen: ‘Je was aan het opnemen, toch?’”, grapt Jacobs.
Voeg podcastproductie toe aan Collins’ masterclass-verlanglijst, samen met sushi rollen en spionagetraining: “We willen allebei spionnen zijn in onze volgende levens!” – en beheer van sociale media.
“Ik ben geen cadeau-mens, dat is niet mijn liefdestaal”, mijmert Collins, een zeer bekwame thuiskok met specialiteiten variërend van risotto tot kokoscurry. “Ik ben absoluut meer een ervaren persoon, dus ik wil iedereen laten weten, al mijn vrienden die dit artikel gaan lezen, Alsjeblieft doe mee voor mijn Japanse kookles!”
Collins laat haar onnavolgbare lach los, een kenmerk van die lichtere persoonlijkheid buiten het veld die ze probeert te delen met een relatief beperkte online aanwezigheid.
Ik ben een relaxte, gemakkelijke persoon. Ik ben geduldig, vriendelijk. Mijn vrienden en familie weten dat, dus als ik in een situatie zit waarin ik competitief ben, kennen ze die kant van mij, maar ze weten ook hoe ik werkelijk ben. De mensen waar ik echt om geef, dat zijn degenen waar ik om geef wat ze van mij denken. Daniëlle Collins
‘In mijn hart ben ik gewoon een oude ziel die mijn planten water wil geven of een boek wil lezen’, zucht ze, terwijl ze een meme citeert: ‘Iedereen heeft het over een innerlijk kind. Ik heb een innerlijke oude dame die ongepaste dingen zegt en om 20.00 uur in bed wil liggen.’
“Dat ben ik”, glimlacht Collins, wijzend naar de foto van De gouden meisjes Sophia Petrillo op haar telefoon .
“Ik heb vaak het gevoel dat ik niet aanwezig kan zijn als ik actief ben op sociale media, omdat het zoveel bedachtzaamheid en creativiteit vereist. Het is niet dat ik die dingen niet heb, maar ik geef graag prioriteit aan mijn tijd, zodat ik aanwezig en in het moment kan zijn. Ik zou zoveel liever een spelletjesavond organiseren en Family Jeopardy doen dan proberen het filter, de hoek of de timing van een video te achterhalen. Ik denk dat dat gewoon niet mijn talent is. Ik zou me zeker willen verbeteren, zodat ik meer in contact kan komen met de fans en de geweldige mensen die mij steunen.”
tafeltennis punten
Waar Collins wel uitblinkt op social media – en veel fans voor zich heeft gewonnen – zijn haar virale reacties op het veld. In de negen jaar sinds haar daverende US Open-debuut tegen Simona Halep is Collins van tekenfilmschurk uitgegroeid tot campy volksheld: The Democratic Republic of Collins – een toneelstuk over haar DRC-initialen – inspireert fans om aan elkaar te rijgen haar enthousiaste feesten en maak GIF's van haar ogen in Liz Lemon-stijl rollen .
“Ik voel me net als de buitenwereld en tennisfans, er is een veronderstelling dat, omdat ik zo competitief en gedreven ben, ik alleen maar denk aan hoe ik mijn volgende tegenstander ga verslaan, of dat ik in de sportschool ben en ik ben 24 uur aan het oefenen en roep de hele tijd 'Kom op!',' lacht ze weer. ‘Maar er zit zoveel meer in de puzzel, toch?’
Collins gaf fans meer voer in Canada toen ze Maria Sakkari confronteerde met een bal die de Griek boos de tribune op stuiterde, waardoor een realityshow-reactie werd gekanaliseerd die Netflix waardig was Breekpunt toen ze schreeuwde: 'Hou je mond!' van over het hele net.
Spannend moment op WTA 1000 Montreal vanavond tussen Sakkari en Collins.
— Ben Rothenberg (@BenRothenberg) 10 augustus 2023
Ik ben het met Collins eens: de scheidsrechters moeten veel strenger zijn tegen spelers die roekeloos met de bal slaan en rackets op de tribune gooien.
Je moet niet de andere kant opkijken als dat gebeurt. pic.twitter.com/fpsA6MSnm2
'Ze sloeg bijna iemand, en ik werd beledigd omdat ik voor hen opkwam', zegt Collins.
Het is op dit punt dat Collins en Jacobs beginnen met de pilot voor die podcast.
“Een paar maanden geleden zou ik dat niet hebben gedaan. Ik zou me te veel zorgen hebben gemaakt over wat andere mensen over mij zeggen of denken, of over mij oordelen. Ik heb het gevoel dat Jared me zoveel heeft geprobeerd te helpen mijn authentieke zelf te zijn, wat belangrijk voor mij en mijn waarden is, en me niet zo druk te maken over de dingen waar ik geen controle over heb. Ik denk dat dat enorm heeft geholpen om de zaken in perspectief te plaatsen, omdat het gemakkelijk is om daarvan af te dwalen.
“Er is zoveel lawaai en kritiek van buitenaf dat we als spelers krijgen, en dat is zwaar, toch? En als vrouw? Er zijn helaas veel maatschappelijke verwachtingen van deze zachtmoedige en milde vrouw. Maar dan is er nog iets waarbij ik competitiesport beoefen...'
“Er wordt echt van de spelers verwacht dat ze op dit vlijmscherpe randje tussen te veel en te weinig rijden,” voegt Jacobs toe, “vooral aan de dameskant, omdat ik mannenwedstrijden heb gezien waar ze lui of lui werden, en niemand denkt echt twee keer erover. Er is een veel grotere microscoop als de vrouwen spelen, zelfs met kleine dingen…’
Bekijk dit bericht op Instagram
Vergeet niet dat dit een positief verhaal is.
“Ik denk dat er vaak de neiging is om ons te concentreren op de keren dat het niet perfect wordt,” zegt Collins, “in plaats van de andere miljoenen keren dat we kaartjes geven aan een klein meisje en haar moeder op Wimbledon. of tijd doorbrengen met een ziek kind in het ziekenhuis, of relaties onderhouden met kinderen in de omgeving en hen en hun families begeleiden, eindeloze hoeveelheden tijd geven aan fans en mensen na of vóór wedstrijden, en relaties met die fans ontwikkelen.
Hoewel ze een individuele sport beoefent, kan Collins niet anders dan de neiging opmerken om atleten plat te maken en hun complexiteit weg te nemen. Maar wat Collins betoogt – met Jacobs als hulp pleitbezorger – is dat er geen of/of bestaat. Ze is en/en.
“Ik zeg tegen haar: ‘Ik vind het geweldig dat mensen niet weten wat ze van je kunnen verwachten.’” zegt Jacobs. “Dat helpt als tegenstanders naar wedstrijden komen, ze zeggen: ‘Ik weet niet wat ik kan verwachten.’ Tennis heeft persoonlijkheden als Danielle nodig.”
Intens en relaxed, serieus en zelfspot, Collins is uit haar verhalenzolder gebroken, vrij om te laten zien wat ze heeft gedaan op haar zoektocht om alles te worden wat ze kan zijn.
