“Ik heb geleerd dat op televisie zijn net zo onvoorspelbaar kan zijn als op een toernooi zijn”, zegt de 32-jarige sportlifer.
SANTA MONICA, Californië – Nu de US Open nadert, bevindt CoCo Vandeweghe zich op nieuw terrein. Voor het eerst sinds haar tienerjaren bereidt Vandeweghe zich niet voor op deelname aan de major van haar thuisland.
Nadat hij afgelopen herfst gestopt was met tennis, gaat Vandeweghe nu als omroeporganisatie naar het USTA Billie Jean King National Tennis Center.
'Ik heb genoten van de ervaring om deze zomer niet op Wimbledon te spelen', zegt de 32-jarige. “Het is een leuke manier om een toernooi te zien.”
Vandeweghe, geboren in New York City maar opgegroeid in de omgeving van San Diego, kwam voor het eerst op grote schaal op de tennisradar terecht toen ze in 2008 de US Open juniorentitel won.
zitten gaten in disney plus
“Ik begreep toen echt niet wanneer het betekende om een Grand Slam bij de junioren te winnen”, zegt ze. “Omdat ik uit Californië kwam, waren het winnen van de sectionals en nationals mijn prioriteiten. Maar in New York dat jaar stroomde het allemaal supergemakkelijk.”
Vandeweghe alle zes haar partijen zonder setverlies. Tien jaar later won ze opnieuw een US Open-trofee, samen met Ash Barty om het dubbelspel te winnen. In de finale won het Aussie-Amerikaanse duo drie kampioenschapspunten en versloeg Timea Babos en Kristina Mladenovic.
“Winnen in het Arthur Ashe Stadium was geweldig”, zegt Vandeweghe. 'Ze openden de onderste kom zodat iedereen naar beneden kon komen, dus het was baldadig, luid en erg leuk.'
Misschien heeft een ander US Open-moment de weg vrijgemaakt voor Vandeweghe’s huidige rol als omroeporganisatie voor media als Tennis Channel en de BBC. Tijdens het toernooi van 2015 was Vandeweghe een pionier toen ze ermee instemde een interview af te nemen nadat ze de eerste set van haar wedstrijd in de eerste ronde tegen Sloane Stephens had gewonnen.
“Veel andere spelers konden niet geloven dat ik daarmee akkoord ging”, zegt Vandeweghe. “Maar voor mij was het geen probleem.”
De nabijheid van Vandeweghe tot de grote Amerikaanse sporten gaat immers diep. Haar moeder, Tara, zwom op de Olympische Spelen van 1976. Vandeweghe's oom, Kiki, was in de jaren '80 tweevoudig NBA All-Star. En haar grootvader, Ernie, speelde in de NBA in de jaren '40 en '50.
tennisbalpistool met perslucht
“Mijn hele leven heb ik allerlei sporten beoefend en bekeken”, zegt Vandeweghe, “dus ik was erg bekend met interviews tijdens wedstrijden.” Ze ging door met het winnen van de wedstrijd.
Proef door vuur
Hoe ongekend het ook is dat een tennisser halverwege de wedstrijd commentaar geeft, de grap onder Vandeweghe's familie en vrienden is dat ze tegen een muur kan praten. Het is geen wonder dat Vandeweghe afgelopen herfst, binnen enkele weken na haar laatste wedstrijd na vijftien jaar bij de profs, naadloos de overstap maakte naar haar nieuwe beroep.
“Het is verbazingwekkend hoeveel je ziet als je naar tennis kijkt en ontleedt”, zegt Vandeweghe. 'Je lijkt heel gemakkelijk een oplossing te vinden als je erover praat, in plaats van als je daadwerkelijk aan het spelen bent.'
Op deze dag op het hoofdkantoor van Tennis Channel in Santa Monica is Vandeweghe net klaar met het oproepen van actie over een dameswedstrijd en zit ze in de groene kamer te wachten op de afsluiting van de wedstrijd van de dag, zodat ze kan verschijnen in de hoogtepuntshow van het netwerk, TC Live.
“Noem het een vuurproef”, zegt Vandeweghe. “Ik heb geleerd dat televisie kijken net zo onvoorspelbaar kan zijn als bij een toernooi zijn en wachten tot de tenniswedstrijden voorbij zijn. Je moet dus op je hoede zijn.”
Maar ondanks alle aandacht die de jonge CoCo kreeg voor uitmuntendheid in teamsporten, vond ze het rauwe individualisme van tennis veel overtuigender.
“Eén van de redenen dat ik helemaal voor tennis ben gegaan, is omdat het een bijzondere sport is”, zegt Vandeweghe. “We kunnen het alleen en we hoeven niet van iemand anders te verwachten dat hij de laatste kans maakt.”
Vandeweghe nam deel aan 39 Grand Slam-hoofdtoernooien en boekte 32 overwinningen, waaronder twee kwartfinales en twee halve finales.
© MOND
Maar hoewel Vandeweghe geniet van de sterke nadruk die tennis legt op zelfredzaamheid, zijn veel van haar grootste momenten te danken aan teamspel. In 2017 was ze de ster in Amerika's zoektocht om voor het eerst sinds 2000 de Fed Cup (nu Billie Jean King Cup) te winnen. In de loop van ontmoetingen met Duitsland, Tsjechië en Wit-Rusland ging Vandeweghe met 8-0, inclusief een beslissende overwinning in het dubbelspel naast Shelby Rogers in de beslissende wedstrijd van de finale.
“Dat is in de eerste plaats mijn grootste hoogtepunt”, zegt ze.
Een ander teammoment was de finale van het World Team Tennis 2020. Vandeweghe en Nicole Melichar speelden voor het New York Empire in de beslissende dubbelspelwedstrijd tegen de Chicago Smash en vochten eerst tegen drie kampioenschapspunten. Op 6-all in de afsluitende tiebreak - kampioenschapspunt voor beide ploegen - sloeg Vandeweghe een down-the-line forehand return-winnaar die langs de basislijn schampte.
“Ik heb nog nooit onder zo’n druk gestaan”, zei Vandeweghe die dag. “Het was zo leuk om op mijn racket te zitten en de situatie onder controle te houden.”
tennisracket of racket
Wat betreft het succes in het enkelspel, laten we terugkeren naar 2017. Op de Australian Open versloeg Vandeweghe de houder, nummer 1 van de wereld, Angelique Kerber, en volgde met een overwinning op regerend Roland Garros-kampioen Garbine Muguruza. Op het gras haalde ze voor de tweede keer de laatste acht op Wimbledon. En in New York behaalde Vandeweghe overwinningen op Ons Jabeur, Agnieszka Radwanska en topgeplaatste Karolina Pliskova op weg naar de halve finale. In januari 2018 had Vandeweghe een hoge ranglijst in zijn carrière bereikt van nr. 9.
Dromen die uitkomen
Nu hij niet aan de wedstrijd deelneemt, mist Vandeweghe de spanning van de competitie het meest.
“Dat vond ik het leukste”, zegt ze. “Ik hield niet echt van het reizen en de oefenweken, maar de kans om het tegen iemand op te nemen en hem te verslaan was mijn favoriete bezigheid.”
Vandeweghe heeft veel lof voor drie coaches die haar enorm geholpen hebben. Ze genoot twee periodes bij Craig Kardon, coach van Martina Navratilova en vele anderen.
'Craig heeft me geholpen de sprong te maken van een goede professional naar een comfortabele positie in de hogere rangen', zegt ze. 'Dat is waar ik moeite mee had toen ik naar boven kwam.'
Tijdens de laatste fase van haar carrière werkte Vandeweghe samen met Roland Garros-dubbelwinnaar uit 1993, Luke Jensen. Ze genoot ook van de tijd met Wimbledon-kampioen Pat Cash uit 1987.
“Hij bracht een meedogenlozer, moorddadiger aspect in om in de Top 10 terecht te komen”, zegt Vandeweghe. “Hij was een lastige klant en lastig te behagen. Ik heb veel geleerd.”
Wii-tennis powerservice
Bekijk dit bericht op Instagram
In de maanden sinds haar pensionering heeft Vandeweghe, afgezien van een tentoonstelling waaraan ze afgelopen najaar deelnam, niet meer dan 30 minuten op een tennisbaan doorgebracht. In plaats daarvan vond ze het heerlijk om wakker te worden zonder geplande training, wedstrijd of vlucht. Terwijl ze in L.A. is voor Tennis Channel, gaat ze een paar kilometer zuidwaarts naar de Barnes & Noble-boekhandel in Marina del Rey. (Recent leest: Ik houd van kapitalisme! , de autobiografie van mede-oprichter van Home Depot Ken Langone; Een Hof van Doornen en Rozen , een fantasy-romanceserie met meerdere delen.)
Hoewel ze geen zin heeft om te coachen, kan Vandeweghe zich nergens anders een leven voor zichzelf voorstellen dan in de sport.
“Het voelt fijn om een aantal van je dromen waar te maken”, zegt ze, “en te kunnen zeggen dat je al het mogelijke hebt gedaan met wat je kreeg. Ik ben dus zeker tevreden met de manier waarop ik de spullen op de tennisbaan heb achtergelaten.”
