Novak Djokovic viert zijn overwinning op Roger Federer in de halve finale van de Australian Open 2016
Je weet dat het een grote wedstrijd is als je niet verzekerd bent van een plaats in het stadion ondanks dat je media-accreditatie hebt. En als zelfs mensen als Harsha Bhogle en VVS Laxman geen eersteklas stoelen kunnen krijgen, gaan de verwachtingen echt door het dak.
Roger Federer vs Novak Djokovic was een grote match, en de nummer 1 van de wereld nam dat label zeer serieus. Een primetime-show eiste Hollywood-spel, maar tijdens de eerste twee sets produceerde hij veel meer dan dat; het leek erop dat Djokovic niet alleen speelde om persoonlijke glorie te behalen, maar om blijvende littekens in Federers psyche te branden, waardoor hij eerder een voorwerp van medelijden dan ontzag werd.
Wanneer Federer een scheve achterstand in een set oploopt, wordt er altijd van uitgegaan dat hij niet in zijn spel is of zich op een of andere manier ongemakkelijk voelt. Maar vandaag deed hij, afgezien van zijn eerste servicegame, weinig verkeerd. Hij was snel, krachtig en efficiënt, en tegen elke andere speler zou hij de eerste set waarschijnlijk met 6-3 of 6-4 hebben gewonnen.
bij&t tv nu roku
Maar Djokovic is, zoals we inmiddels allemaal weten, niet zomaar een speler. Hij kwam naar buiten en sloeg zijn returns en groundstrokes zo krachtig dat de pro-Federer-menigte tot zwijgen werd gebracht. Ik maak hier geen grapje; ze zwegen niet omdat ze teleurgesteld of verdrietig waren. Ze zwegen omdat het allemaal te snel ging, en ze hadden geen... tijd reageren.
Ik gebruik de uitdrukking 'jaw-dropping' vaak, maar ik weet dat het nooit een gebeurtenis eerlijk beschrijft. Van hoeveel dingen kan je mond echt openvallen? Maar toen ik zag dat Djokovic ALLES tot in de perfectie timede en zelfs de moeilijkste schoten met gemak terugkreeg, zat ik eigenlijk met mijn mond open. Dit was niet echt; het kon niet zijn. Is die man wel een mens? Hoe was het zelfs mogelijk dat hij zo snel, zo consistent, zo krachtig, zo meedogenloos is?
Het statistiekenblad zal zeggen dat Federer te veel ongedwongen fouten maakte en dat hij niet genoeg eerste services kon krijgen. Maar wat de statistieken niet onthullen, is dat toen zoveel van Federer's eerste services en grote groundstrokes met interesse terugkwamen, hij had geen andere keuze dan te mikken op de lijnen en te proberen groter te worden met elke zwaai. Hij MOEST meer risico nemen, anders zou hij een zittende eend zijn voor Djokovic's enorme schotgewicht.
Zoals te verwachten, toen Federer op de lijnen begon te mikken, begon hij ook meer te missen. En zijn problemen werden verergerd omdat Djokovic aan de andere kant ook op de linies was gericht - en ze vond. Dit was geen tegenspoedige, allesverdedigende prestatie van de Serviër; dit was, nou ja, het was iets anders.
tennisschoen met veters
Op een bepaald moment had Federer moeite om PUNTEN te winnen, laat staan wedstrijden. Op zijn service. Nadat hij de eerste service had gekregen. Het was een steile klim omhoog voor de nummer drie van de wereld, en ik heb hem er bijvoorbeeld niet zo hulpeloos uit zien zien sinds het verlies van de Franse Open in 2008 tegen Rafael Nadal.
Een paar uur geleden hadden we Agnieszka Radwanska . gezien kijk wanhopig en zonder ideeën , wild zwaaiend naar de bal terwijl alles langs haar heen snelde. Serena Williams kan dat regelmatig een tegenstander aandoen, maar vandaag liet Djokovic zien dat hij het ook kan. De Serviër was meedogenloos efficiënt en Federer kon niets doen om het resultaat van de wedstrijd terug te draaien.
De gelukkige momenten waren schaars voor Roger Federer, maar hij produceerde nog steeds een paar magische momenten
Hoe Federer een set won van deze versie van Djokovic, zal ik nooit weten. Maar het volstaat om te zeggen dat de Zwitser niet voor niets een 17-voudig Slam-kampioen is, wiens vechtkwaliteiten nooit genoeg krediet krijgen. Hij groef diep in die derde set, spaarde in het begin breakpunten en profiteerde uiteindelijk van een onverwachte stilte van Djokovic.
Toen Federer de set bij 5-3 probeerde uit te serveren, bereikte het lawaai in de arena een hoogtepunt. Ik was twee games eerder uitgegaan voor een pauze, en aangezien je niet tussen de gangpaden kunt bewegen, behalve bij een omschakeling, moest ik in de rij wachten voor die laatste twee games van de set. Maar ik hoefde bijna niet te kijken; het gebrul van de menigte vertelde me alles wat ik moest weten.
Elk punt dat Federer won, werd begroet met een daverend applaus en zelfs wat gezang. Elk punt dat hij verloor, werd beantwoord met, nou ja, een paar lauwe klappen en duizend teleurgestelde kreunen. Ze wilden heel graag dat hij een laatste stand zou houden; ze hadden hem NODIG om deze set te winnen. En de kampioen die hij is, heeft hij naar behoren verplicht.
Dat was natuurlijk alleen het onvermijdelijke uitstellen. De dreiging van regen dwong het dak voor de start van de vierde set te sluiten en door de pauze kon Djokovic zijn vlijmscherpe focus uit de eerste twee sets herwinnen. Federer hielp hem een beetje door een paar haalbare returns in het net te dumpen, maar er was nooit enige twijfel wie de uiteindelijke winnaar zou worden.
hoe je een tennisspel scoort
Maar dit is Federer, en hij speelde voor een publiek dat magie verwachtte. Hij produceerde zoveel magie, want hij en Djokovic zorgden voor een brandend punt in de achtste game van de set, die Federer eindigde met een backhand down-the-line winnaar. De menigte barstte los, Federer sloeg met zijn vuisten en ik wreef ongelovig in mijn ogen.
Ik zou hebben gezegd dat alleen dat punt de toegangsprijs waard was, behalve dat ik niet betaalde om binnen te komen. En zelfs als ik de toegangsprijs had betaald, zou ik al waar voor mijn geld hebben gekregen tijdens die eerste twee spectaculaire sets. Vandaag was in alle opzichten de dag van Djokovic en over zijn optreden zal nog jaren worden nagepraat.
Federer werd op zijn persconferentie gevraagd of het spel van Djokovic in die eerste twee sets het beste was dat hij ooit van iemand had gezien. De Zwitser was het daar niet mee eens en zei dat hij in het verleden ook aan de ontvangende kant was geweest van dat soort spel van Djokovic zelf. Maar misschien is dat gewoon de gewoonte van Federer om het spectaculaire te bagatelliseren; toen hem werd gevraagd waar hij dat vierde setpunt zou plaatsen als een van de beste punten uit zijn carrière, antwoordde hij: Top 100, misschien?
Djokovic dacht al vroeg in de wedstrijd anders over zijn spelniveau; hij zei dat het de beste was die hij ooit tegen Federer had gespeeld. Vier dagen geleden beantwoordde de Serviër vragen of hij de slechtste prestatie uit zijn carrière had neergezet (tegen Gilles Simon in de vierde ronde). Hoe gaat hij in een paar dagen van het slordige naar het sublieme?
Misschien had hij alleen Very Very Special Laxman nodig om in het publiek te zitten.
tennis kick-service techniek
Grapje natuurlijk. Djokovic kan die switch maken, want hij is veranderd in de Serena Williams van de mannentour. Er kan geen groter compliment voor hem zijn dan dat.
